ಒಲವಿನ, ಕನಸಿನ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಬಂದ ಆ ಮುದ್ದಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಈಗ ಮೂರು ವರ್ಷ, ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಮತ್ತು ಮೂರು ದಿನ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಆ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ, ಮುಗ್ದ, ಬೆರಗಿನ ಜೀವದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಆಸೆ ಅಪಾರವಾಗಿದ್ದರು, ಆ ಆಸೆ ಎಂದೂ ಕೃತಿ ರೂಪಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಜೀವದ ತುಂಟಾಟ, ಕಳ್ಳಾಟ , ಚೇಷ್ಟೆಗಳೆಲ್ಲ ಆಹ್ಲಾದಿಸುವದರಲ್ಲೇ ಕಣ್ಮನ ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಈಗ ತನ್ನ ಅಮ್ಮ ಹಾಗು ತಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಸುಮಾರು 7800 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಟ್ಟಿಗೆ ತಾನು ಒಬ್ಬಳಾಗಿ ಆಟಾಡುವದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ, ಕೈ ಮನಃ ತಡೆಯದೆ ಒಂದೆರೆಡು ಪದ ಬರೆಯಲು ಕೂತಿದ್ದೇನೆ.
ಹೌದು, This post is dedicated to my sweetest , cutest and beautiful daughter . ನನ್ನ ಮಗಳು ಹಿತಾನ್ಯ ಬಗ್ಗೆ. ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಬಂಗಾರು ಬಗ್ಗೆ. My very own "Soothing Happiness " ಬಗ್ಗೆ.
ಕನ್ನಡ-ಆಂಗ್ಲ ಪದಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಉಸಿರಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಬರೆಯೋದು ನನ್ನ ಶೈಲಿ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಯ ಪದಗಳು ತನ್ನದೇ ಆದ ಭಾವನೆಗಳು ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತವೆ ಅನ್ನೊ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನದು. ಈ ಅಂಕಣ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬುಡಕಟ್ಟಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವದಿರಂದ ಶೈಲಿ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ತಲೆ ಕೆಡಸಿ ಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ.
Now back to the topic , ಜೂನ್ 6 , 2019 . ಆ ಶುಭ ಘಳಿಗೆ ಇನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಅಚ್ಚು ಹೊತ್ತಿದ ಹಾಗೆ ಕೂತಿದೆ. ನನ್ನ ಒಲವಿನ ಹೆಂಡತಿ 9 ತಿಂಗಳು ಹೊತ್ತುತಿರುಗಿ ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿದಂತಹ ಕೂಸು ನನ್ನ ಕೈ ಸೇರಿದ ದಿನ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಆ ಮುದ್ದಾದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣ. ಆ ಚಿಗುರು ಕೈಗಳು ನನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕ್ಷಣ. ಹುಟ್ಟಿದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಅಪ್ಪಿ-ತಬ್ಬಿದ ಕ್ಷಣ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸೊಗಸನ್ನು ನೋಡಿ ಜೀವನವೇ ಸಾರ್ಥಕ ಎಂದು ಅನಿಸಿದ ಕ್ಷಣ.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿದ್ದ "ಹಿತ" ಇಂದಿಗೂ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಆ ಆನಂದದ ಅಲೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖುಷಿ ನೀಡುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಭಾವನೆಗಳ ಸಮ್ಮಿಲನವಾಗಿಯೇ ಆ ಮುದ್ದಾದ ಜೀವವನ್ನು ಹಿತಾನ್ಯ, Soothing Happiness ಆಗಿ ಕರೆಯಲು ನನ್ನ ಜೀವದ ಒಡತಿ ಹಾಗು ನಾನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದು. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದು, ನಕ್ಷತ್ರ ಗ್ರಹ ಗತಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಒಂದೇ ಪದದ ಹೆಸರು. ನನ್ನ ಬಂಗಾರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಮಗಳು.
ತನ್ನ ಮೊದಲ ನಗು, ತನ್ನ ಮೊದಲ ಕೇಕೆ, ಮೊದಲ ಸಲ ಕೈ ಚಾಚಿ ಕೆನ್ನೆ ಸವರಿದ್ದು, ತೆವಲಿದ್ದು, ಅಂಬೆಗಾಲಲ್ಲಿ ಬಂದು ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ಕೂತಿದ್ದು, ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದು, ಅಪ್ಪ ಆಮ್ಮ ಅಂತಾ ಬಾಯಿ ತುಂಬ ಕರೆದಿದ್ದು ಎಲ್ಲವು ಇನ್ನು ನೆನ್ನೆ ಅಷ್ಟೇ ನಡೆದಿದ್ದು ಅನ್ನೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಇದೆಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಾ ತಂದೆ ತಾಯಂದಿರು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಾ ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. Those moments are truly priceless . It's once in a lifetime experience. You just have to soak yourself in it and be blessed.
ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒಲವು ಇಟ್ಟು ಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಗಳು ಆ ಒಲವನ್ನು ತನ್ನದೇ ಸೊಗಸಿನಲ್ಲಿ, ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ದಿನಂಪ್ರತಿ ಧಾರೆಯರಿವುದು ನೋಡುವಾಗ, ನನಗಿಂತ ಪುಣ್ಯವಂತ ಯಾರು ಇಲ್ಲ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಕಚೇರಿ ಇಂದ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದಾಗ, ಅಂಗಡಿ ಇಂದ ತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ, ಬಾಗಿಲ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ಓಡಿಬಂದು ತಬ್ಬಿದಾಗ ಸಿಗುವ ಆನಂದಕ್ಕೆ, ಆ ಅಕ್ಕರೆಗೆ, ಆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾರವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕಾಣದೆ ಇದ್ದಾಗ ಸ್ವತಃ ತಾನೇ ಮನೆಯಲ್ಲಾ ಹುಡುಕಿ, ಮೂರನೇ ಮಹಡಿಗೆ ಬಂದು, ಅಪ್ಪನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಪ್ಪ ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿದ್ದೀಯ ಎಂದು ತೋರುವ ಪರಿಶುದ್ಧ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮೂಡೋ ಉಲ್ಲಾಸವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಪದಗಳು ಸಾಲದು. ಅದನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿದಾಗ ಅನಿಸೋದು, ಪ್ರಾಯಶಃ ಜೀವನ ಇಷ್ಟೇ, ಈ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಆನಂದಗಳು ಸೇರಿ ಆಗೋ ಮಹಾಸಮುದ್ರ . Life is nothing but a collection of beautiful memories.
ನನ್ನ ಬಂಗಾರು ಪ್ರಾಯ ಮೂರಾದರೂ ಆಕೆ ತೋರೊ ಪ್ರಭುದ್ದತೆ , ಸಂಯಮ, ತರ್ಕ, ತರ್ಕದ ಮೂಲಕ ಹುಡುಕುವ ಅರ್ಥ, ಆ ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ಸೊಗಸಿನಿಂದ ಕೊಡುವ ಸಮಾಧಾನ, ಭಾಷೆಗಳಾಚೆ ಮೂಡುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಓಲೈಸುವ ಗುಣ, ತನ್ನ ಮುದ್ದಾದ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಧಾರೆಯೆರೆಯುವ ಪ್ರೀತಿ, ಅಮ್ಮ ಯಾವಾಗಲೂ ತಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನೋ ಅಸೂಯೆ ಇದ್ದರೂ ಎಂದೂ ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಆಗಲಿ, ತಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಆಗಲಿ ತೋರದ ಕೋಪ. ತನ್ನ ಜೀವದ ಗೆಳಯವಾಗಿರೂ ಜೀವವಿಲ್ಲದ ಬೌ ಬೌ ಮೇಲೆ ತೋರೋ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ , ತನಗೆ ಎಲ್ಲರು ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹಂಬಲ , ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿದರೆ ಅನಿಸೋದು ಇಷ್ಟೇ, As parents there is nothing more we can teach her here. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಅವಳಿಂದ ಕಲಿಯೋದು ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ ಎಂದನಿಸುತ್ತದೆ. I'm not exaggerating at all.
ಬದುಕು ಎಲ್ಲಾ ಕೊಟ್ಟಿದೆಯೋ ಇಲ್ವೋ, ಆದರೆ ಮಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಗರವನ್ನೇ ಧಾರೆಯೆರೆದಿದೆ. ಆ ದೇವರಿಗೆ, ನನ್ನ ಒಡತಿಗೆ ನಾನೆಂದೆಂದಿಗೂ ಆಭಾರಿ.
ಮಗಳು ದೊಡ್ಡವಳಾಗಿ ಯಾವ ಡಿಗ್ರಿ ತಗೋತಾಳೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಎಷ್ಟು ದುಡೀತಾಳೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ , ಆದರೆ ಆಕೆ ಬದುಕು ಅನ್ನೋ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಸೋಲೊದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ನಂಬಿಕೆ ಅಪಾರವಾಗಿದೆ. She will show to the world that she has arrived.
To all the beautiful daughters out there, even if you realize it or not you have made your father proud the day you were born. So, Chin up, wear the Crown and rule the World.
